Instrukcja sterująca for instruuje R, aby przechodził przez sekcję kodu określoną liczbę razy. Istnieje wiele sposobów wykonania zapętlenia w oparciu o kryteria zapętlania. Kryteria zapętlenia mogą być dość elastyczne. Najprostsza forma to (i w 1: n), gdzie i jest obiektem indeksującym od 1 do n, a n jest liczbą całkowitą. Ogólnie rzecz biorąc, składnia instrukcji sterowania przepływem dla pętli for to for („zmienna indeksująca” w „obiekcie wektorowym”), gdzie zmienna indeksująca to zmienna, której wartość zmienia się przy każdej iteracji pętli, a obiekt wektorowy zawiera wartości, których wartość indeksowana trwa. Obiekt wektorowy może być dowolnym obiektem, który można przekształcić w wektor, w tym obiektami listy trybów i wyrażenia. Zmienna indeksująca obiekt będzie sekwencyjnie przyjmować wartości obiektu wektorowego. Zwykle zmienna indeksująca jest używana w instrukcjach kodu wykonywanych przez pętlę for. Zwróć uwagę, że jeśli obiekt wektorowy jest tworzony za pomocą funkcji seq() w instrukcji for i argumentu seq() wraz z. Z-który można skrócić wzdłuż-jest używany, funkcja seq () podaje indeksy elementów along.with zamiast wartości przedmiotu. Oto niektóre formy pętli for:
for (‘looping criteria’) ‘single code statement’
for (‘looping criteria’) ‘single code statement’; ‘single code statement’
for (‘looping criteria’) {‘multiple code statements separated by semicolons’}
for (‘looping criteria’) {
‘lines of code statements’
}
Ponownie, cztery formy nie wyczerpują wszystkich możliwych form. W drugiej postaci kod po średniku jest wykonywany dopiero po zakończeniu pętli for, ponieważ obie instrukcje nie są umieszczone w nawiasach. Zgodnie ze stroną pomocy CRAN dotyczącą sterowania przepływem, wartość zmiennej indeksującej można zmienić w instrukcjach kodu, do których odwołuje się for, ale na początku następnej pętli powraca do następnej indeksowanej wartości zmiennej. Na końcu pętli wartością zmiennej indeksującej jest końcowa wartość zmiennej indeksującej w pętli.