W tej sekcji omówiono komponenty systemów SI oraz zakres, w jakim każdy z nich może przyspieszyć lub utrudnić przyszły postęp.
Czujniki i aktuatory
Przez większość historii sztucznej inteligencji bezpośredni dostęp do świata był rażąco nieobecny. Z kilkoma godnymi uwagi wyjątkami systemy sztucznej inteligencji zostały zbudowane w taki sposób, że ludzie musieli dostarczać dane wejściowe i interpretować dane wyjściowe. Tymczasem systemy robotyczne koncentrowały się na zadaniach niskiego poziomu, w których rozumowanie i planowanie wysokiego poziomu były w dużej mierze ignorowane, a potrzeba percepcji została zminimalizowana. Było to częściowo spowodowane dużymi kosztami i wysiłkiem inżynieryjnym wymaganym, aby prawdziwe roboty w ogóle działały, a częściowo z powodu braku wystarczającej mocy obliczeniowej i wystarczająco skutecznych algorytmów do obsługi danych wizualnych o dużej przepustowości. Sytuacja uległa gwałtownej zmianie w ostatnich latach dzięki dostępności gotowych programowalnych robotów. Te z kolei skorzystały na kompaktowych, niezawodnych napędach silnikowych i ulepszonych czujnikach. Koszt lidaru do autonomicznego samochodu spadł z 75 000 USD do 1000 USD, 1064 a wersja jednoukładowa może osiągnąć 10 USD za sztukę . Czujniki radarowe, niegdyś zdolne do wykrywania tylko gruboziarnistego, są teraz wystarczająco czułe, aby zliczyć liczbę arkuszy w stosie papieru . Zapotrzebowanie na lepsze przetwarzanie obrazu w kamerach do telefonów komórkowych dało nam niedrogie kamery o wysokiej rozdzielczości do zastosowania w robotyce. Technologia MEMS (systemy mikroelektromechaniczne) dostarczyła zminiaturyzowane akcelerometry, żyroskopy i siłowniki wystarczająco małe, aby zmieściły się w sztucznych owadach latających. Możliwe jest połączenie milionów urządzeń MEMS w celu wyprodukowania potężnych siłowników makroskopowych. Druk 3D i biodruk ułatwiły eksperymentowanie z prototypami. Widzimy zatem, że systemy sztucznej inteligencji znajdują się u progu przejścia od systemów opartych głównie na oprogramowaniu do przydatnych wbudowanych systemów robotycznych. Dzisiejszy stan robotyki jest z grubsza porównywalny ze stanem komputerów osobistych na początku lat 80.: w tamtym czasie komputery osobiste były dostępne, ale upłynie kolejna dekada, zanim staną się powszechne. Jest prawdopodobne, że elastyczne, inteligentne roboty najpierw zrobią postępy w przemyśle (gdzie środowiska są bardziej kontrolowane, zadania są bardziej powtarzalne, a wartość inwestycji łatwiej zmierzyć) przed rynkiem macierzystym (gdzie występuje większa zmienność środowiska i zadania).