Organizacja Narodów Zjednoczonych definiuje ją jako broń, która może lokalizować, wybierać i eliminować ludzkie cele bez interwencji człowieka. Podstawowym problemem związanym z taką bronią jest jej skalowalność: brak wymogu nadzoru człowieka oznacza, że mała grupa może rozmieścić arbitralnie dużą liczbę broni przeciwko ludzkim celom określonym przez dowolne możliwe kryterium rozpoznania. Technologie potrzebne do broni autonomicznej są podobne do tych potrzebnych w samochodach autonomicznych. Nieformalne dyskusje ekspertów na temat potencjalnych zagrożeń związanych ze śmiercionośną bronią autonomiczną rozpoczęły się w ONZ w 2014 r., a w 2017 r. przeszły do formalnego etapu poprzedzającego zawarcie traktatu przez grupę ekspertów rządowych.