(IV) Funkcja Length()

Następną funkcją opisową, którą wyjaśnimy, jest length(). Argumentem length() może być dowolny tryb obiektu. W przypadku obiektów atomowych length() zwraca liczbę elementów w obiekcie. W przypadku obiektów list, length() zwraca liczbę elementów najwyższego poziomu. W przypadku funkcji length() zwraca jeden. W przypadku wywołań length() zwraca liczbę argumentów wprowadzonych podczas tworzenia wywołania. W przypadku nazw length () zwraca jeden. W przypadku wyrażeń length () zwraca liczbę elementów w wyrażeniu. Oto kilka przykładów:

> mat=matrix(1:4,2,2)

> mat

[,1] [,2]

[1,] 1 3

[2,] 2 4

> length(mat)

[1] 4

> a.list=list(mat, c(“abc”,”cde”))

> a.list

[[1]]

[,1] [,2]

[1,] 1 3

[2,] 2 4

[[2]]

[1] “abc” “cde”

> length(a.list)

[1] 2

> a.fun = function(mu, se=1, alpha=.05){

z_value = qnorm(1-alpha/2, mu, se)

print(z_value)

}

> length(a.fun)

[1] 1

> a.call=call(“lm”, y~x)

> a.call

lm(y ~ x)

> length(a.call)

[1] 2

> a.name

`1`

> length(a.name)

[1] 1

> a.exp = expression(a.call, sin(1:5/180 * pi))

> a.exp

expression(a.call, sin(1:5/180 * pi))

> length(a.exp)

[1] 2

Długość obiektu atomowego lub listy można przypisać za pomocą funkcji length (). W przypadku innych obiektów trybu próba przypisania length () zwraca błąd. Jeśli n jest długością obiektu atomowego, to ustawienie długości na wartość większą niż n generuje NA dla dodatkowych elementów. Ustawienie długości mniejszej niż n usuwa dodatkowe elementy. W obu przypadkach a vector jest zwracany, chyba że długość nie zostanie zmieniona, w takim przypadku zwracany jest oryginalny obiekt. Oto przykład:

> mat

[,1] [,2]

[1,] 1 3

[2,] 2 4

> mat.2 = mat

> length(mat.2)=6

> mat.2

[1] 1 2 3 4 NA NA

> mat.2 = mat

> length(mat.2)=3

> mat.2

[1] 1 2 3

> mat.2 = mat

> length(mat.2)=4

> mat.2

[,1] [,2]

[1,] 1 3

[2,] 2 4

W przypadku obiektów listy trybów wydłużenie listy powoduje dodanie elementów NULL na najwyższym poziomie, a skrócenie listy powoduje usunięcie elementów na najwyższym poziomie. Oto przykład:

> a.list

[[1]]

cl1 cl2

[1,] 1 3

[2,] 2 4

[[2]]

[1] “abc” “cde”

> length(a.list)=4

> a.list

[[1]]

cl1 cl2

[1,] 1 3

[2,] 2 4

[[2]]

[1] “abc” “cde”

[[3]]

NULL

[[4]]

NULL

> length(a.list)=3

> a.list

[[1]]

cl1 cl2

[1,] 1 3

[2,] 2 4

[[2]]

[1] “abc” “cde”

[[3]]

NULL

Więcej informacji na temat length() można znaleźć, wpisując ?length w wierszu polecenia R.

(IV) Funkcje nrow(), ncol(), NROW() i NCOL()

Funkcje nrow(), ncol(), NROW() i NCOL()

W przypadku macierzy, data.frames i tablic, nrow () i ncol () podają liczbę poziomów odpowiednio w pierwszym i drugim wymiarze macierzy, ramki danych lub tablicy. Inne klasy obiektów zwracają NULL. Oto przykład:

> a.ar = a% o% b

> a.ar

[, 1] [, 2] [, 3]

[1,] 1 2 3

[2,] 2 4 6

> nrow (a.ar)

[1] 2

> ncol (a.ar)

[1] 3

> nrow (1:20)

NULL

Czasami wektory należy traktować jako macierze lub tablice. Funkcje NROW() i NCOL() traktują wektory jako macierze jednokolumnowe, ale poza tym są takie same jak nrow() i ncol(). Oto przykład:

> NROW (1:20)

[1] 20

> NCOL (1:20)

[1] 1

Więcej informacji o nrow(), ncol(), NROW() i NCOL() można znaleźć, wpisując ?nrow po znaku zachęty R.

(IV) : Funkcje opisowe

Funkcje opisowe opisują cechy przedmiotów. W tej sekcji omówiono niektóre funkcje opisowe, które są przydatne podczas pisania funkcji lub tworzenia obiektów. Funkcje to dim(), nrow(), ncol(), NROW(), NCOL(), length() i nchar().

Funkcja dim()

W przypadku obiektów, dla których wymiary mają sens – takich jak macierze, ramki danych, tabele lub tablice – funkcja dim() zwraca liczbę poziomów w każdym z wymiarów obiektu. W przypadku obiektów innych klas dim () zwraca NULL. Oto przykład:

> a = 1: 2

> b = 1: 3

> dim (a)

NULL

> a% o% b% o% a

,, 1

[, 1] [, 2] [, 3]

[1,] 1 2 3

[2,] 2 4 6

,, 2

[, 1] [, 2] [, 3]

[1,] 2 4 6

[2,] 4 8 12

> dim (a% o% b% o% a)

[1] 2 3 2

Wymiary obiektu można zmienić, jeśli iloczyn wymiarów pierwotnych jest równy iloczynowi wymiarów wyniku. Oto przykład:

> a.ar = a% o% b

> a.ar

[, 1] [, 2] [, 3]

[1,] 1 2 3

[2,] 2 4 6

> dim (a.ar)

[1] 2 3

> dim (a.ar) = c (3,2)

> a.ar

[, 1] [, 2]

[1,] 1 4

[2,] 2 3

[3,] 2 6

Więcej informacji na temat dim() można znaleźć, wpisując ?dim po znaku zachęty R.

(IV) : Inne funkcje eksportu

Podobnie jak funkcje, które odczytują dane, istnieje wiele funkcji, które zapisują dane. Strona CRAN dotycząca importowania i eksportowania danych zawiera wiele informacji i można ją znaleźć pod adresem :

http://cran.r-project.org/doc/manuals/r-release/R-data.html.

W przypadku SPSS, SAS i Stata funkcja write.foreign(), którą można znaleźć w pakiecie foreign, może eksportować w odpowiednim formacie. Funkcja write.foreign() eksportuje również w innych formatach. W pakiecie foreign znajdują się również inne funkcje eksportujące. Pakiet foreign jest jednym z pakietów instalowanych domyślnie. Aby zobaczyć zawartość foreign, wpisz help (package = foreign) po znaku zachęty R. Aby załadować foreign, wejdź do library(foreign). W przypadku programu Excel dostępny jest pakiet xlsx przeznaczony specjalnie do pracy z programem Excel. Pakiet xlsx nie jest pakietem domyślnym w R, więc musi zostać zainstalowany. Po zainstalowaniu xlsx, informacje o xlsx można znaleźć, wpisując help (pakiet = xlsx) w wierszu poleceń R. Wyszukiwanie wykonane w funkcji write () przez wpisanie ?? write w wierszu polecenia R da inne opcje eksportu z R.

(IV) : Funkcja dput()

Funkcja dput()

Funkcja dput() usuwa zawartość pliku i eksportuje wynik w formacie ASCII. Głównie dput() jest używane w połączeniu z funkcją dget(), która czyta wyeksportowane pliki. Te dwie funkcje są zwykle używane do przenoszenia funkcji z jednego obszaru roboczego do innego. Argumenty funkcji dput() to x, file i control. Argument x to plik do usunięcia, zwykle funkcja. Argument file  mówi dput(), gdzie umieścić wyjście. Wartością może być adres na dysku twardym bezwzględny lub względny w stosunku do obszaru roboczego. Jeśli tak, argument jest w trybie znakowym, a wartość znajduje się w cudzysłowie. Domyślnie plik równa się „”, co powoduje wysłanie wyniku do konsoli. Kontrolka argumentu przyjmuje wartości znakowe i daje dput() więcej informacji na temat co uwzględnić w eksporcie. Więcej informacji znajdziesz na stronie pomocy dla dput (). Oto przykład użycia prymitywnej funkcji cat() wyeksportowanej do konsoli:

> dput(cat)

function (…, file = “”, sep = ” “, fill = FALSE, labels = NULL,

append = FALSE)

{

if (is.character(file))

if (file == “”)

file <- stdout()

else if (substring(file, 1L, 1L) == “|”) {

file <- pipe(substring(file, 2L), “w”)

on.exit(close(file))

}

else {

file <- file(file, ifelse(append, “a”, “w”))

on.exit(close(file))

}

.Internal(cat(list(…), file, sep, fill, labels, append))

}

Pisarze z CRAN ostrzegają, że deparacja niekoniecznie jest idealna. Ponadto dput() usuwa atrybuty obiektu i usuwa wszelkie komentarze. Jeśli komentarze nie są ważne, użycie dput() na obiektach funkcji trybu nie powinno stanowić problemu. Więcej informacji o dput() można znaleźć, wpisując ?dput po znaku zachęty R.

(IV) : Funkcje write.table() i write.csv()

Funkcje write.table() i write.csv() również eksportują macierze i ramki danych. Obie pełnią zasadniczo tę samą funkcję, ale mają różne ustawienia domyślne. Wszystkie wartości domyślne metody write.table() można zmienić. W przypadku metody write.csv() nie można zmienić wartości domyślnych append, col.names, sep, dec i qmethod. (Podobnie jak w przypadku read.csv() istnieje również funkcja write.csv2() dla użytkowników europejskich. Funkcja write.csv2() używa średnika jako separatora i przecinka jako separatora, ale poza tym jest to to samo co write .csv()). Funkcje przyjmują argumenty x, file, append, quote, sep, eol, na, dec, row.names, col.names i qmethod. Argument x to obiekt do wyeksportowania i musi to być obiekt, który można przekształcić w ramkę danych. Argument file podaje lokalizację, do której należy wyeksportować. W przypadku plików zewnętrznych plik ma charakter znaku, a adres na dysku twardym jest względny do obszaru roboczego lub bezwzględny. Jeśli plik równa się „”, funkcje eksportują do konsoli. Domyślna wartość pliku to „”. Argument append jest argumentem logicznym. Jeśli dołączenie ma wartość TRUE, to plik jest dołączany z nową ramką danych. Jeśli FALSE, plik jest nadpisywany. Wartość domyślna to FALSE. Argument quote jest logicznym lub numerycznym wektorem numerów kolumn i podaje zasady umieszczania cudzysłowów wokół elementów. Wartość domyślna to TRUE. Argument sep jest argumentem znakowym i podaje separator, który ma być używany między elementami eksportowanych danych. Separator jest umieszczony w cudzysłowie. Dla read.table() wartością domyślną jest biały znak. W przypadku read.csv() wartością jest przecinek. Argument eol jest argumentem znaku trybu i podaje ogranicznik końca linii. Domyślnie eol jest równe „\ n”. Prawidłowa wartość eol zależy od systemu operacyjnego. Użyj „\ n” dla Windows, „\ r” dla OS X i „\ r \ n” dla Linux. Argument na jest również argumentem znakowym i podaje ciąg, który ma zostać wyprowadzony w przypadku braku danych. Wartość domyślna to NA. Argument dec jest kolejnym argumentem znakowym i podaje znak, który ma być użyty jako kropka dziesiętna. Domyślnie dec = „.”.

Argument row.names jest wartością logiczną lub wektorem znaków nazw wierszy. Zauważ, że metody write.table() i write.csv() traktują nazwy wierszy inaczej, jeśli parametr row. nazwy są ustawione na TRUE lub na wektor znaków nazw. Jeśli kolumna nazw wierszy znajduje się w wyeksportowanej ramce danych, funkcja write.table() nie tworzy pustego ciągu znaków dla nazwy kolumny z nazwami wierszy, natomiast funkcja write.csv() tak. Jeśli row.names jest równe FALSE, nie ma różnicy między nimi pod względem nazw wierszy, ponieważ żadne nazwy wierszy nie są eksportowane. Jeśli nie podano nazw wierszy, nazwy wierszy nie występują w data.frame (na przykład, jeśli wprowadzono macierz bez nazw wierszy dla x), a wiersz.names ma wartość TRUE, wówczas wiersze otrzymują nazwy zaczynające się od „1 ”I zwiększanie o jeden w każdym wierszu. Domyślnie row.names ma wartość TRUE. Argument col.names jest albo logicznym, albo wektorem znakowym nazw kolumn. W przypadku write.table(), jeśli col.names jest ustawione na TRUE, albo nazwy kolumn są pobierane z ramki danych, albo, jeśli w ramce danych nie ma żadnych nazw, tworzone są nazwy kolumn zaczynające się od „V1” i zwiększane liczba całkowita o jeden dla każdej nowej kolumny. Jeśli podano nazwy kolumn, nazwy kolumn są równe podanym nazwom. Jak wspomniano powyżej, dla metody write.table() domyślnie nie jest podawana żadna wartość dla kolumny nazw wierszy, jeśli kolumna z nazwą wiersza istnieje w eksportowanym pliku. Jeśli jednak nazwa_kolumn jest ustawiona na wartość NA, wówczas kolumny są traktowane tak samo, jak w przypadku nazwy_kolumn ustawione na wartość PRAWDA, z tą różnicą, że do kolumny z nazwą wiersza dodawany jest pusty ciąg znaków. Jeśli row.names jest równe FALSE, wtedy ustawienie col.names równej NA daje błąd. Jeśli nazwy kolumn są ustawione na FALSE, w eksportowanym pliku nie są przypisywane żadne nazwy kolumn. W przypadku write.csv () wartość domyślna dla col.names zależy od wartości row.names. Wartości domyślnej nie można zmienić. Jeśli row.names ma wartość TRUE, col.names jest ustawiana na NA. W przeciwnym razie col.names ma wartość TRUE. W obu przypadkach nazwy kolumn są podawane jako nazwy w ramce danych lub, jeśli w ramce danych nie ma nazw kolumn, nazwy zaczynające się od „V1” i z liczbą całkowitą zwiększaną o jeden dla każdej nowej kolumny. Ostatni argument to qmethod i może przyjąć wartości „escape” lub „double”. Wartość domyślna to „escape”. Argument zawiera instrukcje dotyczące podwójnych cudzysłowów. Więcej informacji można znaleźć na stronie pomocy dla metody write.table(). Oto kilka przykładów. Obiekt df.mat.x jest ramką danych z nazwami wierszy i kolumn. Mata obiektu to macierz, która nie ma nazw wierszy ani kolumn.

> df.mat.x

c1 c2 C3

r1 1 3 art

r2 2 4 birth

> write.table(df.mat.x)

“c1” “c2” “C3”

“r1” 1 3 “art”

“r2” 2 4 “birth”

> write.table(df.mat.x, sep=”,”)

“c1″,”c2″,”C3”

“r1″,1,3,”art”

“r2″,2,4,”birth”

> write.table(df.mat.x, sep=”,”, col.names=NA)

“”,”c1″,”c2″,”C3″

“r1″,1,3,”art”

“r2″,2,4,”birth”

> write.table(df.mat.x, col.names=F)

“r1” 1 3 “art”

“r2” 2 4 “birth”

> write.table(df.mat.x, row.names=F, col.names=F)

1 3 “art”

2 4 “birth”

> write.table(df.mat.x, sep=”,”, row.names=F)

“c1″,”c2″,”C3”

1,3,”art”

2,4,”birth”

> write.csv(df.mat.x)

“”,”c1″,”c2″,”C3″

“r1″,1,3,”art”

“r2″,2,4,”birth”

> write.csv(df.mat.x, row.names=F)

“c1″,”c2″,”C3”

1,3,”art”

2,4,”birth”

> mat

[,1] [,2]

[1,] 1 3

[2,] 2 4

> write.table(mat)

“V1” “V2”

“1” 1 3

“2” 2 4

> write.table(mat, row.names=c(“r1″,”r2”), col.names=NA)

“” “V1” “V2”

“r1” 1 3

“r2” 2 4

> write.table(mat, row.names=F, col.names=F)

1 3

2 4

> write.csv(mat)

“”,”V1″,”V2″

“1”,1,3

“2”,2,4

> write.csv(mat, row.names=c(“r1″,”r2”))

“”,”V1″,”V2″

“r1”,1,3

“r2”,2,4

Aby uzyskać dostęp do strony pomocy dotyczącej metody write.table (), wprowadź ?write.table w wierszu poleceń R

(IV) : Funkcja write.matrix()

Funkcja write.matrix() znajduje się w pakiecie MASS, który nie jest pakietem ładowanym domyślnie. MASĘ można załadować, wpisując bibliotekę (MASS) w wierszu polecenia R, ponieważ MASS jest instalowany domyślnie. Według autorów CRAN, write.matrix() jest znacznie szybsze niż write.table() dla dużych zestawów danych, więc funkcja może być lepsza, jeśli macierz lub data.frame jest duża, a ramka danych jest odpowiednia. Funkcja ma argumenty x, plik, sep i rozmiar bloku. Argument x jest obiektem do wyeksportowania i powinien być macierzą lub ramką danych zawierającą obiekty tylko jednego trybu. Jeśli tryby są mieszane, mogą się wydarzyć dziwne rzeczy. Funkcja eksportuje tylko w jednym trybie, dlatego write.matrix() jest szybsze niż write.table (). Plik argumentów podaje lokalizację do zapisu. W przypadku adresów na dysku twardym argument ma postać trybu i jest względny w stosunku do obszaru roboczego lub bezwzględny. Wartością domyślną jest „”, która kieruje dane wyjściowe do konsoli. Argument sep to ciąg znaków, który stanowi separator między wyprowadzanymi elementami. Argument domyślnie to biały znak. Argument blockize nie ma wartości domyślnej i nie trzeba go wprowadzać. Jeśli zostanie wprowadzony, argument mówi write.matrix() rozmiar bloku danych do przesłania w tym samym czasie. Według autorów CRAN wartość powinna być jak największa dla ilości dostępnej pamięci. Oto przykład. Obiekt mat jest matrycą, obiekt df.mat jest ramką danych w jednym trybie, obiekt df.mat.x jest ramką danych o mieszanych trybach numerycznych i znakowych.

> mat = matrix(1:4,2,2,dimnames=list(c(“r1″,”r2”),c(“c1″,”c2”)))

> mat

c1 c2

r1 1 3

r2 2 4

> write.matrix(mat)

c1 c2

1 3

2 4

> mat.df=data.frame(mat)

> mat.df

c1 c2

r1 1 3

r2 2 4

> write.matrix(mat.df)

c1 c2

1 3

2 4

> mat.df.x = data.frame(mat,c(“art”,”birth”))

> mat.df.x

c1 c2 c..art….birth..

r1 1 3 art

r2 2 4 birth

> write.matrix(mat.df.x)

c1 c2 c..art….birth..

1 3 art

2 4 birth

Więcej informacji o write.matrix() można znaleźć, wpisując ?MASS :: write.matrix w wierszu poleceń R

(IV) : Funkcja write()

Funkcja write() może zapisywać obiekty atomowe w połączeniu i zapisuje w formacie tabelarycznym. Obiekty są wprowadzane jako wektor jednoobiektowy, na przykład jako zbiór obiektów zebranych za pomocą c(). Jeśli dane znajdują się w macierzy lub tablicy, funkcja write() odczytuje dane w kolumnach lub wymiarach macierzy lub tablicy, ale zapisuje w wierszach w dwuwymiarowe wyjście. Pierwszym argumentem jest x, wektor do wyeksportowania. Argumentem jest zwykle dowolny obiekt trybu atomic. Oprócz wektora do wyeksportowania istnieją cztery dodatkowe argumenty do write(). Pierwszym jest file z argumentami znakowymi, który informuje funkcję write(), gdzie zapisać dane wyjściowe. Argumentem może być lokalizacja na dysku twardym względem obszaru roboczego lub wartość bezwzględna. Jeśli file podano „”, dane wyjściowe są wysyłane do konsoli. Wartość domyślna to „data”. Drugi argument to ncolumns. Argument ncolumns może być logiczny, numeryczny lub złożony, a jeśli nie jest liczbą całkowitą, jest przekształcany w liczbę całkowitą. Argument podaje liczbę kolumn eksportowanej tabeli. Domyślnie argument przyjmuje wartość if (is.character (x)) 1 else 5. Zatem jeśli dane mają charakter znaku trybu, macierz wyjściowa ma domyślnie jedną kolumnę. W przeciwnym razie macierz wyjściowa ma domyślnie pięć kolumn. Plik wejściowy nie musi mieć długości podzielnej przez nkolumn. Innymi słowy, ostatni wiersz nie musi być kompletny.

Trzeci argument, append, jest argumentem logicznym. Jeśli ma wartość TRUE, dane wyjściowe są dołączane do pliku. Jeśli ustawione na FALSE, plik jest nadpisywany. Wartość domyślna to FALSE. Czwarty argument, sep, jest łańcuchem znaków, który podaje znaki, które mają być umieszczone między elementami macierzy wyjściowej. Wartością domyślną jest spacja. Oto przykład:

> x=1:4

> y=5:8

> z=rbind(x,y)

> w=paste(“a”,1:3,sep=””)

> b = rep(” “,4)

> write(c(x,y,b,z,b,w), file=””, ncol=4, sep=” + “)

1 + 2 + 3 + 4

5 + 6 + 7 + 8

+ + +

1 + 5 + 2 + 6

3 + 7 + 4 + 8

+ + +

a1 + a2 + a3

Zwróć uwagę, że po wprowadzeniu osobno x i y każdy eksportuje jako wiersz. Kiedy x i y są ze sobą powiązane w macierz za pomocą rbind(), write() przechodzi w dół o dwie kolumny, aby odczytać i zapisuje wynik w wierszach. Zauważ również, że istnieją cztery kolumny określone przez ncol i że w ostatnim wierszu są tylko trzy elementy. Więcej informacji na temat funkcji write () można znaleźć, wpisując ?write w wierszu polecenia R.

(IV) : Funkcja sink()

Funkcja sink() może wysyłać dane wyjściowe z poleceń wiersza poleceń do połączenia. Funkcja sink() kontynuuje zapis do momentu wprowadzenia sink() lub sink (file = NULL) w wierszu zachęty R. Funkcja przyjmuje cztery argumenty: file, apped, type i split. Argument file mówi sink(), gdzie zapisać dane wyjściowe. W przypadku zapisu do pliku na dysku twardym miejscem zapisu jest argument znakowy, który jest adresem dysku twardego w cudzysłowie. Adres może być względny w stosunku do folderu obszaru roboczego lub bezwzględny. Opcja file = „” nie działa w przypadku metody sin (). Drugi argument, append, mówi sink(), czy dołączyć, czy nadpisać plik. Argument jest argumentem logicznym. W przypadku append równego TRUE plik jest dołączany. W przypadku FALSE plik jest nadpisywany. Wartość domyślna to FALSE. Trzeci argument, type, informuje funkcję sink(), który z dwóch możliwych strumieni ma zostać upuszczony. Argument jest argumentem znakowym, który może przyjąć jedną z dwóch wartości: output lub message. W przypadku danych wyjściowych strumień wyjściowy jest wysyłany do pliku. W przypadku wiadomości wszelkie komunikaty wygenerowane przez polecenie są wysyłane do pliku. Wyprowadzana jest wartość domyślna. Czwarty argument, split, jest logicznym argumentem, który mówi funkcji sink(), jak podzielić strumień. Wartość domyślna to FALSE. Zobacz stronę pomocy dla sink(), aby uzyskać więcej informacji na temat podziału.

Poniżej znajduje się przykład użycia metody sink ():

> sink(“test.txt”)

> rnorm(10)

> sink()

The file “test.txt” is relative to the folder containing the R workspace. The contents

of test.txt are

[1] -0.30618294 -0.52505474 0.47243057 -0.89954490 -1.06653790 0.03690703

[7] 1.81562861 -0.74177999 -0.28352208 -1.28133196

Zauważ, że wiersze poleceń nie są wyświetlane.

Aby uzyskać więcej informacji, wpisz ?sink po znaku zachęty R.

(IV): funckcja dump()

Funkcja dump() pobiera wektor nazw obiektów i eksportuje zawartość obiektów do pliku. Funkcji można używać razem z source() do przenoszenia funkcji z jednego obszaru roboczego do innego, ale funkcja jest bardziej ogólna. Funkcja source() odczytuje zrzucony plik. (Do przenoszenia danych zamiast funkcji można użyć funkcji save() i load(), ale zapisują one i ładują w formacie binarnym. Więcej informacji można znaleźć na ich stronie pomocy).

Pierwszym argumentem funkcji dump() jest lista i jest to zbiór obiektów do zrzucenia. Aby wprowadzić obiekty do funkcji, nazwy obiektów są zbierane do wektora znakowego z nazwami obiektów w cudzysłowach. Na przykład:

> a = function(){print(1:4)}

> b = expression(x~y)

> c = list(1:4, “a”)

> d = c(1,2,3,4)

> dump(c(“a”,”b”,”c”,”d”), file=””)

a <-

function(){print(1:4)}

b <-

expression(x ~ y)

c <-

list(1:4, “a”)

d <-

c(1, 2, 3, 4)

Poza wektorem nazwanych obiektów funkcja przyjmuje argumenty file, append, control, envir i evaluation. Plik argumentów zawiera lokalizację, do której funkcja zapisuje. Jeśli argument jest ustawiony na „”, zrzut trafia do konsoli. Adres dysku twardego jest opcją i może być względny w stosunku do obszaru roboczego lub bezwzględny. W przypadku adresu dysku twardego lokalizacja jest argumentem znakowym i musi być zawarta w cudzysłowie. Wartość domyślna to „dumpdata.R”. Argument append jest zmienną logiczną. Jeśli append ma wartość TRUE i plik jest równy nazwie pliku, dump () dołącza zrzut do istniejącego pliku. Jeśli FALSE, istniejący plik zostanie nadpisany. Wartość domyślna to FALSE. Argument envir jest argumentem funkcji trybu i mówi dump(), gdzie szukać dla obiektów, które mają zostać zrzucone. Wartość domyślna to parent.frame(). Argumenty sterujące i obliczające mają do czynienia z zapisywaniem i ponownym ładowaniem funkcji za pomocą dump() do zapisania funkcji i funkcji source() do załadowania funkcji. Zobacz stronę pomocy dla dump(), aby zapoznać się z opisem czynności sterujących i ewaluacyjnych. Dostęp do strony pomocy można uzyskać, wpisując ?dump w wierszu polecenia R.